Merhaba, 25 yaşında evlendim ve hemen hamile kaldım, bu yüzden 26 yaşında doğum yaptım.
Şu anda 28 yaşındayım.
Aslında o kadar da erken evlendiğimi düşünmüyorum.
adece çoğu insandan yaklaşık 3-4 yıl daha önce evlendiğimi düşünüyorum o kadar..?
Şimdilerde arkadaşlarım yavaş yavaş evlenmeye başlıyor ve bana evlilikle ilgili her türlü soruyu soruyorlar.
Üniversite arkadaşlarımın bir buluşmasına gittim ve birinin şöyle dediğini duydum:
“20’li yaşların ortasında evlenmek delilik resmen.”
Tabii ki bunu yüzüme karşı söylemediler, ben tuvaletteyken konuşmuşlar.
Ama geri döndüğümde arkadaşlarımdan biri konuyu anlatmaya devam ediyordu, haliyle duymuş oldum…
Açıkçası, başkalarını pek umursamıyorum.
Sonuçta bana bir faydaları dokunacak değil…
Ama ben evli olmaktan ve çocuk sahibi olmaktan gerçekten çok mutluyum.
Bebeğimin büyümesini izlemek çok güzel ve sevgi dolu…
Günden güne büyüdüğünü görmek beni mutlu ediyor ve her şeyin ne kadar kıymetli olduğunu fark etmemi sağlıyor.
Kocam işten eve geliyor, bebekle birlikte ilgileniyoruz, güzel yemekler yiyoruz,
planımız olduğunda dışarı çıkıyoruz, hafta sonları ailece geziyoruz. Gerçekten harika.
Ama bazı insanlar bana sanki acıyormuş gibi bakıyorlar.
Şöyle şeyler söylüyorlar:
“Kendisi çocuk daha, çocuk büyütüyor,”
“Gençliğini ziyan ettin,”
“Peki ya kariyerin ne olacak?”
“İleride ne yapacaksın?”
“Çalışmıyor musun?”
“Eşin bir gün seni hor görebilir,” ve dahası…
Bazen bunları duyduğumda, söyleyenler benim yaşıtım bile olmuyor, genelde benden büyük kadınlar oluyor.
Gerçekten endişeleniyorlar mı, yoksa sadece pasif-agresif mi davranıyorlar, anlayamıyorum.
Açıkçası ben iyiyim, bu yüzden çevremdeki insanların neden benim için bu kadar endişelendiklerini anlamıyorum…
Başkalarına hayatımdan bahsetmiyorum bile.
Arkadaşlarıma asla “çocuk yetiştirmek zor” gibi şeyler de demedim.
İnsanlar benim gibi birini gördüklerinde, gerçekten acınası veya zavallı mı olduğumu düşünüyorlar?
O buluşmadaki yorumu duyduktan sonra üzerine iyice düşündüm
ve insanların bana söylediği çoğu şeyin aslında aynı alt metne sahip olduğunu fark ettim:
“Hayatın ne kadar talihsiz.”
Yakın arkadaşlarım asla böyle şeyler söylemez, sadece sohbet eder, şakalaşırız, o kadar.
Bu tür şeyleri söyleyenler hep pek yakın olmadığım kişiler oluyor.
–
1. [+438, -85] Mezun olur olmaz bir çocuk sahibi olduysan, tüm eğitim masraflarını boşa harcamış gibi hissedersin
2. [+333, -39] Bu pek de kendi çocuklarıma tavsiye edeceğim bir şey değil. Tabii ki, hayatın tam anlamıyla dolu dolu geçiyorsa, çocuğuna da aynısını yapmasını söylemek isteyebilirsin…
3. [+314, -25] Sen deli değilsin. Sadece herkesin değer yargıları farklı. Ben 30’larımda çocuk sahibi oldum, ama zamanı geri alabilsem bile 20’lerimde çocuk yapmazdım. 20’li yaşlarımda yaşayabildiğim sayısız deneyimin hayatım için çok önemli olduğuna inanıyorum, bu yüzden evliliği, doğumu ve ebeveynliği 20’lerime sıkıştırmak istemem. Sonuçta 25 yaş, üniversiteden yeni mezun olduğun ve iş hayatına yeni atıldığın bir yaş. Yine de sen farklı şeyler istiyor olabilirsin, bu senin hayatın ve karar senin
4. [+234, -43] Her şeyin herkes için kendine ait bir zamanı vardır. Sadece 20’lerinde yapabileceğin şeyleri bile yapamadın. Bebek sahibi olmayı ve evliliği çok basit, sanki mühim bir şey değilmiş gibi yazmışsın, ama arkadaşların gençliklerinin tadını çıkarırken sen tek başına çocuk yetiştirmenin zorluğunu yaşarken gerçekten pişman olmadın mı? Çocukları erken yapıp büyütürüm, sonra da eğlenirim demişsin ama yaşlıyken eğlenmek, gençken eğlenmekle kesinlikle aynı şey değil. Ayrıca, o zaman kiminle takılacaksın? Arkadaşların o sırada çocuk büyütmekle meşgul olacak; sadece kocanla mı takılacaksın? Bunu söylemesi yapmasından daha kolay
5. [+173, -36] Arkadaşlarımla bir araya geldiğimizde, ev hanımı olan anneler sık sık şaka yollu olarak şöyle derler: “Böyle olacağını bilseydim, ortaokulda okumayı bırakırdım.” Bu ciddi bir şey değil, sadece kendini tiye alan bir şaka, ama… hepsi eğitimli ve kariyerliydi, yine de sonunda çocuklara bakmak zorunda kaldıkları için kariyerlerini koruyamadıla (20’lerinin sonu ve 30’larının başında hamilelik sırasında hem anne hem fetüs için ölüm kalım meselesi, doğumdan sonra bebek için hayati tehlikeler gibi zorluklar yaşadılar). Senin koruman gereken bir kariyer endişen bile olmadığı için, başkalarının neden böyle baktığını anlamıyor olabilirsin… ama bazıları için kariyerinden vazgeçmek, tam da hayatlarının tehlikede olması yüzünden oluyor. Başkalarının evin kendininkinden ayrı tuttuğun sürece sorun yok
–
K: pannchoa
