K-pop idollerinin sürekli Batılı sanatçılarla kıyaslanması, konserlerde ve festivallerde %100 canlı söylemek zorunda bırakılması mantığını anlamayan tek ben miyim? Çünkü en başta, sahne dinamikleri tamamen farklı ve bu işin doğası bu zaten. Bunun da en büyük nedenlerinden biri, tamamen sağlıklı olsanız bile (ki dayatılan güzellik standartları yüzünden çoğu idol değil) acayip enerji tüketen o koreografiler. Çoğu Batılı sanatçı sahnede sadece yürüyor veya arada zıplıyor; bu da onlara tamamen vokal odaklı gitme ve kitleyi coşturma şansı tanıyor.
Bunun kolay bir şey olduğunu iddia etmiyorum ama iki şeyi aynı anda ve sürekli olarak dengelemenin çok daha zor olduğunu düşünüyorum. Her üyenin şarkının tamamını söylemesi gerekmediğini savunabilirsiniz ama öyle bile olsa, dans etmek durmaksızın enerjilerini sömürüyor. Özellikle arka arkaya olan konserlerde, 2 saat boyunca aralıksız hem canlı söyleyip hem dans etmenin sağlıklı olduğunu bile düşünmüyorum. Tüm konser boyunca tamamen playback (lip-sync) yapsınlar da demiyorum ama şahsen şarkıyı yer yer (belki %50 oranında) canlı duymak benim için gayet yeterli. Yine de ödül törenleri gibi 1-3 şarkılık tek seferlik performanslarda daha çok canlı vokal duymak güzel olurdu; çünkü bu durum pek sık yaşanmıyor ve bu yüzden idollerin genel olarak pek iyi bir imajı yok.
Bahsettiğim gibi, iki sektör de farklı işliyor ve öncelikleri bambaşka. Hem canlı vokali hem dansı aynı anda mükemmel yapabilenler elbet var ama insanların hiçbir zaman Batılı sanatçılara “daha çok dans etmeliler” demeyip idollerden bunu beklemesi bana hâlâ tuhaf geliyor. Batılılar azıcık dans ettiğinde bile, aslında ne kadar eğreti durursa dursun (çünkü doğru dürüst eğitimleri yok) acayip övülüyorlar. Bence insanlar takip ettikleri sektörden ne beklemeleri gerektiğini artık bilmeli. Belirli faktörleri göz önünde bulundurunca, idoller zaten olmaları gerektiği gibi davranıyorlar.
–
K: pannchoa
